Tuesday, August 6, 2019

රොමෑන්තික තල් සෙවණ


ඈත ඉදන් කඩාන එන මූදු හුළගට පොයින්ට් එක වටකරලා තිබුන තල් අතු ගැලවෙන්න ඔන්න මෙන්න වගේ හෙලවෙනව. මං දකුණු අත වෙපන් එකෙන් උඩට අරන් කැප් එක ආයෙමත් හදාගත්තා බැරිවෙලාවත් හුලගට අහුවෙලා යයි කියලා බයෙන්. වටපිටාව හරිම කලුවරයි. පේන තෙක් මානෙක ඉස්සරහින් තියෙන්නෙ මූද විතරයි. ඒ අතරින් අපේ බෝට්ටු කීපයක් පැද්දි පැද්දි නවත්තලා තියෙනව යාන්තමයට වගෙ පේනව. මං ඈත අහස දිහා බැලුවා. කට්ට කලුවරයි හදවත් පායලා නෑ. පෝයක්වත් අහලක නැද්ද. මං කල්පනා කරන්න ගත්තා.

මං තල් අතු වැට පහු කරලා අඩියක් දෙකක් ඉස්සරහට උනා. එතැනින් පහල මූද. ඒ කිව්වෙ ඉමක් කොනක් නැති මහ සාගරය. ඒ එක්කම එතැන පොඩි බීච් එකක් හැදිලා. හරිම නිස්කලංකයි. ඒ වගේම ලස්සනයි. මට ඒ තත්පරේට ඈව මතක් උනා. ඇගෙ අත අල්ලාන ඔහේ කියව කියව වැල්ලෙ ඇවිදපු දවස් මතක් උනා. රැල්ල පාගන්න ගිහින් හොදටෝම තෙතබරිත වෙච්ච මොහොතවල් මතක් උනා. කිසිම වගකීමක් අරමුණක් නැතිව ඔහේ මූද දිහා බලන් හිටපු හැටි මතක් උනා. ඇත්තටම මූද අපිට කොච්චර නම් සමීපද?

සේපාලිකා මලයි
සුදු පාට මීදුමයි
හරි ලස්සනයි සුදුයි
ඈත්තටම ඔබ වගෙයි..

මං ආයෙම පියවි තත්තයට ආවෙ වම් උරපත්තෙ ආපු වේදනාවත් එක්ක. වෙපන් එකේ පටියට උරහිස කකියනව ඉවසුමක් නෑ. මං හිමීට වෙපන් එක අනිත් පැත්තට මාරු කරන් ආයෙමත් මූදට ෆෝකස් උනා. ඈතින් ඇහෙන මෝටර් සද්දෙට අනුව මං ඈත ක්සිතිජය පැත්තට ආවධානය දුන්නා. ඉදලා හිටලා දැල්විලා නිවිලා යන ටෝච් එලී වගේ ලයිට් පාරක් එක්ක මූද දෙබෑ කරගෙන ආපු අපේ බෝට්ටුවක් ඈත පේන පියර් එකට ලගාවුනා. ඒ ටිකට ගතවුනෙ තත්පර කීපයක කාලයක් විතරයි. ඒ සද්දෙත් වියැකිලා ගියාට පස්සෙ ඉතුරු උනේ හුලං සද්දෙයි මූදෙ සද්දෙයි විතරමයි. මං ඒ දිහාට කන තිබ්බා. මූදූ රැල්ල ඈත ඉදං එයාගෙ පාඩුවෙ ඇවිත් වැල්ලෙ වැදිලා බිදිලා යනව. ආයෙ ආයෙමත් ඒකම වෙනව. කොච්චර බලං හිටියත් ඌට එපා වෙන්නෙත් නෑ අපිට එපා වෙන්නෙත් නෑ...

මන්දාරමෙන් එහා
දෙව් දුවක් ඈති බලා
මට යන්න දෙන්න සියුමෑලියේ
සුවද සොය සොයා
මෙ රාත්‍රියම නිසන්සලයි
එත් ඔබ නිසා..

මං එයාගෙ ගෙදරට මීටර් 100ක් විතර මෙහායින් වාහනේ නැවැත්තුවා. "දැන් හොද ළමයා වගේ පරිස්සමින් ගෙදර යන්න" මං කිව්වෙ එච්චරයි. එයාගෙ ඇස් පිරිලා තිබ්බෙ මුරණ්ඩුකමකින්ද, දුකකින්ද, ආදරයෙන්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරිඋනා. "මට ගෙදර යන්න බෑ..." එහෙම කියපු එයා මගෙ වම් අත බදාගෙන උරහිසට තුරුල් උනා. මං සැනසුම් සුසුමක් හෙලුවා විතරයි...

මට කවදාවත් නැතිව ඒ රළ බිදෙන  සද්දෙ අමුතු ලස්සනක් ඇහෙන්න ගත්තා. ඔව්, දුර ඈතක හිටියත් මේ මූදෙම එහා පැත්තෙන් ඔයාත් මං ගැන හිත හිත ඇති. මං එනකං මග බලාගෙන ඇති. සමහරවිට, මේ සද්දෙම ඔයාට ඇහෙනවත් ඇති. ඉතිං මං මොකටද දුක් වෙන්නෙ. මගෙ මූණට හිනාවක් ආවෙ මටත් නොදැනීම.

මල් පිපෙන තුරු ලතා
මද සුලගේ නෑලවුනා
සිත දකින දකින සිහිනෙදි ඔබ
මට මතක් වුනා
ඈසි පිය හෙලන්න මොහොතක්වත්
මතක නෑති වුනා..


Wednesday, May 15, 2019

අපේක්ෂාවක් රැගෙන - අපේක්ෂා රෝහලට...


ශ්‍රී ලාංකිකයන් කියන්නෙ හරිම ලස්සන ජාතියක්. පාට, පක්ෂ, ආගම්, ජාතීන් කොච්චරවත් මේ සුන්දර ලංකාවේ ජීවත් උනත් පොදු දේකදි මේ හැමෝම එකට එකතු වෙනව තරම් ලස්සනක් තවත් නෑ. අපි ටිකක් ආපස්සට ගියොත් අප්‍රේල් 21 දින ප්‍රහාරය එල්ල වන්නට පෙරාතුව ලංකාවේ හැමෝම හිටියෙ වෙනම මාතෘවකම, වෙනම අරමුණක. ඒ තමයි මහරගම පිළිකා රෝහලට Tomo-Therapy හා Linear Accelerators යන්ත්‍ර දෙකක් අරන් දෙන්න තිබුන උවමනාව. ඒ අතරේ අවාසනාවන්ත ලෙස සිදුවුන ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය නිසා රටේම අවධානය වෙනතකට යොමු උනා. නමුත් ඒ අතරතුර අහම්බෙන් වගේ අපේ 5H Foundation of Volunteers සමාජය මගින් දැන අදුනාගන්නට ලැබුන රට පුරා වෙසෙන තරුණ තරුණියන් සමූහයක් විසින් අපට පුලු පුලුවන් ආකාරයට මහරගම අපේක්ෂා රෝහලට දෙයක් කරන්න යෝජනාවක් ආවා. ඉතිං ඒ පිළිබදව අපේ 5H Foundation of Volunteers ඇඩ්මින් මඩුල්ලට යොමු කරලා අනුමැතිය එහෙම අරගෙන කාරිය අපි මහන්සි ගත්තා ඒ වෙනුවෙන් අපිට කරන්න පුලුවන් දෙයක් පිළිබදව අවධානය යොමු කරන්න. අපේ කතාබහ අතරතුර නොයෙකුත් යෝජනා ආවත් අපි අන්තිමට කතා වුනා අපිට ඕනි දේ කරනවට වඩා ඇත්තටම අපේක්ෂා රෝහලට මේ වෙලාවේ ඕන කරන්නෙ මොකක්ද කියලා හොයලා බලන්න. ඉතිං රටේ තිබ්බ කලබල අස්සෙ උනත් ගෙවල් වලිනුත් බැනුම් අහගෙන අපේ මධූ, අරවින්ද, පසී, සචී, රිෂී ඇතුලු සෙට් එකක් ගිය සදුදා (13 වෙනිදා) මහරගමට ගියා. ගිහින් එහෙම කාරිය එහෙ පරිපාලන නිලධාරී මහත්වරුන් හා වෛද්‍ය නිලධාරීන් හමුවෙලා අපෙන් වෙන්න ඕනි දෙයක් පිළිබදව විමසුවා. ඒ වෙලාවෙදි තමයි අපිට දැනගන්න ලැබුනේ අපේක්ෂා රෝහලේ සිටින අපේම අම්මලා තාත්තලා අතර ශාරීරික වශයෙන් ඉතාම අසාධ්‍ය තත්වයෙන් ඉන්න උදවියත් ඉන්නවා කියලා. ඒ අයට නිසි පෝෂණයක් ලබාදීමට අතිරේක ආහාර ලෙස මිලෙන් වැඩි ඉහල මට්ටමේ පෝෂණයක් සහිත කිරිපිටි වර්ග දෙකක් ගැන එම වෛද්‍යවරුන් අපිට සැලකර සිටියා. ඒ වගේම ඒවා ලබාදෙන්නේ අසාධ්‍ය මට්ටමේ රෝගීන්ට පමණක් බවත් ඒ අතර සිටින ඒ නිසි පෝෂණය ලබාගැනීමට නිර්දේශකර ඇති නමුත් ආර්ථික අපහසුතා ඇති අම්මලා තාත්තලට ඒවා ලබාදීමට හැකිනම් එය උතුම් ක්‍රියාවක් බවත් අපිට රෝහල් වෛද්‍යවරුන් පවසා සිටියා.


ඒ වගේම හැම කෙනෙක්ම වගේ දැනට කරගෙන යන තැඹිලි, ආහාර ද්‍රව්‍ය පරිත්‍යාගයන් හා සංගීතමය මනෝවිද්‍යාත්මක වැඩසටහන් වලට වඩා ඒ වගේ දෙයක් කරන්න කැමති නම් රෝහල් කාර්යය මණ්ඩලය ඉතාම සතුටු බව අපට දන්වා සිටියා. ඉතිං ඒ පිළිබදව තොරතුරු ඒකරාශී කරගෙන අපේ ටීම් එක ඇවිත් අපි හැමෝම එක්ක වගේම ඇඩ්මින් මඩුල්ල එක්කත් ඒ තොරතුරු බෙදාහදාගෙන අදහස් විමසන්නට පටන් ගත්තා. ඉතිං අපි හැමෝගෙම ඒකමතික අදහස උනේ අපිට ඕන දෙයක් කරනවට වඩා අපේක්ෂා රෝහලට මේ වෙද්දි අතවශ්‍ය වෙලා තියෙන දෙයක් කරන එකෙන් අපිට වඩාත් සාර්ථක දෙයක් කිරීමට හැකි බවයි. ඉතිං අපි මේ පිළිබදව නිසි ව්‍යාපෘති සැලැස්මක් හදලා ඇඩ්මින් මඩුල්ල දැනුවත් කරලා ඒ අයගෙන් ආශිර්වාද අරගෙන මේ වැඩේට අවතීර්ණ උනා. ඉතිං අපේ අරමුණ තමයි අපේක්ෂා රෝහලේ ඉන්න මේ වැඩිහිටියන්ට තව දවසක් හරි ජීවත් වෙන්න ශක්තියක් ලබාදෙන්න එයාලට අතවශ්‍ය පහත සදහන් ඉහල ප්‍රෝටීන් සහිත කිරිපිටි වර්ගයක් ලබාදෙන එක.

Pentasure 2.0   - 400g ටින් 25   ( Rs 2800 )
Isocal Powder  - 425g ටින් 25   ( Rs 2495 )

ඉතිං මේ වැඩේට උදව් කරන්න ඔයාලයත් පුලුවන්. ඔයාලට පුලුවන් ද්‍රව්‍යමය ආධාර ලෙස ඉහත සදහන් අධි ප්‍රෝටීන වර්ග රැගෙන දීමෙන් හෝ මූල්‍යමය ආධාර වශයෙන් ආධාරයක් අපිට ලබාදෙන්න. වැඩි විස්තර සදහා පහත සදහන් දුරකතන අංක වලින් අපිව සම්බන්ධ කරගන්නත් පුලුවන්. අපේ 5H Foundation of Volunteers ගෘප් එක පිළිබදව තොරතුරු, වැඩි විස්තර දැනගන්න, අප සංගමය මගින් මීට පෙර අවස්ථාවන්හීදි සිදුකරන ලද සමාජ සේවා පිළිබද තොරතුරු දැනගන්න පහත සබැදි හරහා අපේ ෆේස්බුක් ගෘප් සමග සම්බන්ධ වෙන්නත් ඔබට හැකියාව තියෙනවා.

Contact Us:                 📱 070 55 35 963  -  සචිනි
                                    📱 076 68 84 382  -  මලිත

Project Details:            👉   https://www.facebook.com/5hfoundationsl



"ඔබ පරිත්‍යාග කරන්නේ එකම එක රුපියල් පනහක් වුවද එය ඔවුන්ගේ ජීවිතය තවත් එක දවසක්වත් ජීවත් කරවනු ඇත"


Friday, May 3, 2019

විරාමය | The Intermission


ජනෙල් කූරු අතරින්
හමාඑන සුළග
පවසන්නේ
නිමාවද
තවත් දිනයක 
නැතහොත්
ඇරඹුමද
කුරිරු මොහොතක
ගතට නැගෙන වෙහෙස
පරයා ගැහෙන
දෙගිඩියාවෙන් පසුවන
හදවත
රිදුම් දෙන, කකියන
අතපය
අතරතුර
මේ ගෙවෙන්නේ
හෝරා කීපයයි
ආරක්ෂාව යටතේ
සගයාගේ
නිදන්නට ලැබෙන
සීතල
මුරකුටිය තුල...